Future Simple

Future Simple to najprostszy sposób mówienia o przyszłości. Jedno słówko — will — i czasownik w formie podstawowej. Zero odmieniania.

Pierwsze i najważniejsze zastosowanie to decyzja podjęta w tej chwili. Dzwoni telefon, ty mówisz: I'll get it!Ja odbiorę! Nie planowałeś tego minutę wcześniej — decydujesz teraz, na miejscu.

I to jest pierwszy wniosek do zapamiętania: will pasuje wtedy, gdy decyzja rodzi się w trakcie mówienia. Kelner pyta, co zamawiasz, ty patrzysz w kartę i rzucasz I'll have the soup.Poproszę zupę.

Drugie zastosowanie to przewidywanie, opinia o przyszłości. I think it will rain tomorrow.Myślę, że jutro będzie padać. Nie mam dowodów, po prostu tak sądzę. Dlatego will tak często chodzi w parze z I thinkmyślę, probablyprawdopodobnie czy maybemoże.

Trzecie to obietnice, propozycje i odmowy. I'll call you tomorrow.Zadzwonię do ciebie jutro. I won't tell anyone.Nikomu nie powiem. Tu will niesie ładunek woli — deklarujesz, że coś zrobisz albo czegoś nie zrobisz.

I czwarte: fakty o przyszłości, na które nikt nie ma wpływu. She will be twenty next month.W przyszłym miesiącu skończy dwadzieścia lat. To po prostu nastąpi.

Ważne rozróżnienie, bo tu potyka się najwięcej osób. Jeżeli coś jest zaplanowane wcześniej, naturalniej brzmi going to. I'm going to visit my parents on Sunday.W niedzielę odwiedzę rodziców. — to postanowiłem kilka dni temu. Gdyby ta myśl przyszła mi do głowy dopiero w trakcie rozmowy, powiedziałbym I'll visit my parents on Sunday.W niedzielę odwiedzę rodziców.

Samo going to buduje się z am/is/are + going to + czasownik w formie podstawowej. She is going to study medicine.Ona będzie studiować medycynę.

Najprostsze tropy to zwykłe określenia przyszłości: tomorrowjutro, next weekw przyszłym tygodniu, next yearw przyszłym roku, in two daysza dwa dni, soonwkrótce.

I'll finish it tomorrow.Skończę to jutro. Najczęściej lądują na końcu zdania, ale soonwkrótce lubi też środek: I'll soon know.Wkrótce się dowiem.

Druga grupa to słówka opinii, które niemal przyklejają się do will: I thinkmyślę, I hopemam nadzieję, probablyprawdopodobnie, maybemoże, I'm surejestem pewien. I'm sure you'll like it.Jestem pewien, że ci się spodoba.

I trzecia, ostrzegawcza: I promiseobiecuję oraz don't worrynie martw się. Po nich prawie zawsze idzie will, bo obie frazy zapowiadają deklarację. Don't worry, I'll handle it.Nie martw się, zajmę się tym.

Klasyka to doklejanie czegokolwiek do czasownika po will. Nie She will goes, nie They will going. Po will stoi goła forma podstawowa i nic więcej: She will go.Ona pójdzie.

Druga sprawa to will wrzucone do zdania z ifjeśli albo whenkiedy. Po tych słówkach przyszłość wyraża się czasem teraźniejszym. Nie If it will rain, tylko If it rains, we'll stay home.Jeśli będzie padać, zostaniemy w domu. To dla nas nienaturalne, bo po polsku mówimy „jeśli będzie padać".

Kolejna rzecz: mylenie will z going to. Plan ustalony wcześniej to going to, decyzja podjęta na miejscu to will. Zdanie „Look at those clouds, it will rain" brzmi dziwnie — skoro widzisz dowody, mówisz Look at those clouds, it's going to rain.Spójrz na te chmury, będzie padać.

I ostatnia, drobna, ale słyszalna: won'tnie będzie bywa mylone z wantchcieć. To zupełnie inne słowa i inne dźwięki. I won't go.Nie pójdę. kontra I want to go.Chcę iść.

Najlepiej poczujesz ten czas w akcji — w Story Generatorze zobaczysz go w całej historii, a nie w pojedynczym zdaniu.