Zaimki osobowe

Każdy zaimek osobowy ma dwie formy: jedną, gdy wykonuje czynność, i drugą, gdy jej doświadcza. Polski robi to przez przypadki — „on” kontra „jego” — angielski przez osobne słowo.

Podmiot stoi przed czasownikiem i mówi, kto coś robi: He works here. Dopełnienie stoi po czasowniku i mówi, kogo ta czynność dotyczy: I know him. To jedyne, czego potrzebujesz, żeby wybrać dobrze.

Druga reguła jest jeszcze prostsza: po przyimku zawsze idzie forma dopełnienia. with me, for him, about us, to them — bez wyjątków.

A kiedy czynność wraca do tego, kto ją robi, wchodzi trzecia forma: I cut myself.Skaleczyłem się. To osobny temat, razem z each other.

Zauważ, że you i it mają jedną formę na obie role. To jedyne dwa zaimki, o które nie musisz się martwić.

Polski pozwala zniknąć podmiotowi. Angielski nie.

„Idę do domu” nie ma w sobie słowa „ja” — i nie musi, bo mówi o tym końcówka czasownika. Angielski końcówek nie ma, więc podmiot musi być zawsze: I go home. Zdanie Go home to już rozkaz, nie opowieść o sobie.

I rzeczy są w angielskim bezpłciowe.

Polski ma rodzaj przy każdym przedmiocie — „ten stół”, „ta książka”. Angielski wrzuca wszystkie rzeczy do jednego worka: it. Stół, książka, samochód, pogoda — wszystko it.