some / any / no

Some, any i no mówią o ilości, której nie podajesz. Nie „trzy jabłka” ani nie „dwa litry”, tylko po prostu „trochę”, „jakieś”, „żadne”.

Zacznij od some. I bought some apples.Kupiłem jabłka. Po polsku nie ma tu żadnego słowa na ilość i wcale go nie brakuje. Po angielsku some mówi: kupiłem jabłka, nie wiem ile, nieważne ile, ale jakieś przyniosłem. I bought apples też jest poprawne. Some dodaje tylko nieokreśloną ilość, a w mowie wskakuje w to miejsce bardzo często, bo tak brzmi naturalnie.

Some pracuje z dwiema rzeczami: z liczbą mnogą (some apples, some friends) i z masą (some water, some advice). Z jedną sztuką nie pracuje. Jedno krzesło to a chair, nie some chair.

Any to brat some do przeczeń i pytań. No to „żaden”, czyli skrót od not any. Ta trójka dzieli między siebie zdania, a nie rzeczowniki. O tym jest następna sekcja.

Reguła z tabeli działa w dziewięciu zdaniach na dziesięć. Ta sekcja jest o tym dziesiątym, a w mowie jest go zaskakująco dużo.

Some w pytaniu: kiedy coś proponujesz albo o coś prosisz.

Would you like some tea?Napijesz się herbaty? Can I have some water, please?Mogę prosić o wodę? To są pytania tylko z wyglądu. Tak naprawdę częstujesz albo prosisz i spodziewasz się odpowiedzi „tak”. Some w pytaniu mówi: zakładam, że tak.

Porównaj: Is there any tea?Jest jakaś herbata? Tu naprawdę nie wiesz i sprawdzasz. Would you like some tea?Napijesz się herbaty? Tu herbata jest i właśnie ją podajesz. Przy stole, w kawiarni, w biurze, kiedy ktoś stawia przed tobą talerz: some.

Any w twierdzeniu: „jakikolwiek, obojętnie który”.

Take any bus — they all go to the centre.Wsiądź w którykolwiek autobus, wszystkie jadą do centrum. Call me any time.Dzwoń o każdej porze. Any doctor will tell you that.Każdy lekarz ci to powie. Tu any nie ma nic wspólnego z przeczeniem. Znaczy tyle, że wybór nie gra roli: bierzesz, co chcesz, a wynik będzie ten sam. Dlatego może stać nawet przy jednej sztuce: any bus, any doctor.

Any po if.

If you have any questions, call me.Jeśli masz jakieś pytania, zadzwoń. Zdanie jest twierdzące, ale if robi z niego niewiadomą: może pytania będą, może nie. A niewiadoma to teren any.

Pięć pułapek. Trzy pierwsze to kalki z polskiego.

1. Dwa przeczenia. „Nie mam żadnego czasu” ma po polsku dwa przeczenia i jest w porządku. Po angielsku drugie przeczenie się gryzie z pierwszym. I don't have no time usłyszysz w piosence, ale nie w mailu. Wybierz jedno: I don't have any time albo I have no time.

2. Przedimek po no. „Nie mam samochodu” to I have no car, nie I have no a car. No stoi tam, gdzie stałoby a, więc drugie słowo już się nie mieści.

3. „Jakieś” to nie zawsze any. „Mam jakieś pytania”: polskie „jakieś” podpowiada any, a tu chodzi o some, czyli I have some questions. W twierdzeniu any znaczy „obojętnie które”, a twoje pytania to jednak konkretne pytania.

4. Some przy jednej sztuce. Some pracuje z liczbą mnogą i z masą. Jedno krzesło to a chair: I need a new chair, nie I need some new chair.

5. „Żaden” na początku zdania. Gdy przeczenie otwiera zdanie, jedynym wyjściem jest no: No students came to the meeting.Na spotkanie nie przyszedł żaden student. Nie Not any students came i nie Any students didn't come. Any stoi po przeczeniu, nigdy przed nim.

Zdania, w których cała trójka pracuje na co dzień.

Spójrz jeszcze raz na czwarte i ósme zdanie. Some w pytaniu, any w twierdzeniu: oba wbrew tabeli i oba nie bez powodu. Czwarte częstuje, ósme mówi „obojętnie gdzie”. Jak to złapiesz, masz cały temat.