have to

Have to to koń pociągowy angielskiego obowiązku. Nie jest prawdziwym czasownikiem modalnym — zachowuje się jak zwykły czasownik — ale robi dokładnie tę samą robotę co must, tylko znacznie częściej.

I have to finish this today.Muszę to dzisiaj skończyć. Obowiązek, konieczność, brak wyboru.

Podręczniki powiedzą ci, że have to to obowiązek narzucony z zewnątrz, a must ten wewnętrzny. Ta zasada broni się tylko na egzaminach — w żywym języku have to obsługuje jedno i drugie bez żadnego problemu.

Co naprawdę warto wiedzieć: have to dominuje w mowie, wszędzie i u wszystkich, a Amerykanie sięgają po nie niemal wyłącznie. Must trzyma się głównie w tekstach oficjalnych.

I najważniejsza przewaga have to nad must: działa we wszystkich czasach. I had to work late.Musiałem pracować do późna. I'll have to check.Będę musiał sprawdzić. I've had to do it twice.Musiałem to robić dwa razy. Must żadnej z tych form nie ma.

Tu kończy się wygoda modalnych. Have to odmienia się jak zwykły czasownik — i to jest cała różnica.

W trzeciej osobie robi się has to. I have to go. She has to go. They have to go.Muszę iść. Ona musi iść. Oni muszą iść. Przy must takiego kłopotu nie ma.

Przeczenie i pytanie budujesz przez do/does — czego przy prawdziwych modalnych nigdy nie robisz. I don't have to work tomorrow.Nie muszę jutro pracować. Does he have to come?Czy on musi przyjść?

Przeszłość: had to, przeczenie didn't have to. We had to wait an hour.Musieliśmy czekać godzinę.

Przyszłość: will have to. You'll have to ask her.Będziesz musiał ją zapytać.

Po have to idzie czasownik w formie podstawowej — samo to jest już częścią konstrukcji, więc drugiego nie dokładasz.

Have to jest mocne, ale brzmi rzeczowo, a nie rozkazująco. I to jest jego największa zaleta w rozmowie.

Różnica jest subtelna, ale realna: must stawia cię w roli osoby wydającej polecenie, a have to w roli kogoś, kto przekazuje, jak się sprawy mają. Dlatego w mailu have to rzadziej kogoś zirytuje.

I rzecz, o której trzeba pamiętać zawsze: don't have to nie jest zakazem. You don't have to come.Nie musisz przychodzić. to wolna wola. Zakaz to mustn't albo can't.

Fundamentalny błąd, wspólny dla całej platformy modalnych: don't have to kontra mustn't. You don't have to tell him.Nie musisz mu mówić. to wybór. You mustn't tell him.Nie wolno ci mu mówić. to zakaz. Sens przeciwny.

Druga rzecz: budowanie przeczenia bez do. Nie I haven't to go, tylko I don't have to go.Nie muszę iść. Have to nie jest modalne, więc potrzebuje pomocnika.

Trzecia: zapominanie o has w trzeciej osobie. Nie she have to work, tylko She has to work.Ona musi pracować.

I czwarta: podwójne to. Nie I have to to go, nie I have to going. Po have to idzie sama forma podstawowa.

Have to graniczy z trzema słowami — i z jedną własną formą przeczącą.

have to vs must — w praktyce niemal wymienne. Have to wygrywa w mowie i działa we wszystkich czasach, must brzmi oficjalnie i mocniej.

have to vs should — siła. Have to to konieczność, should to rada. I have to go to the dentist.Muszę iść do dentysty. kontra I should go to the dentist.Powinienem iść do dentysty. — drugie zdanie mówi, że jeszcze się nie wybrałem.

have to vs be supposed to — have to to konieczność, supposed to to ustalenie, z którego czasem da się wykręcić. I'm supposed to work on Saturday.Mam pracować w sobotę. Tak ustalono, ale może się jeszcze zamienię.

don't have to vs mustn't — najważniejsza para w całym dziale. Brak obowiązku kontra zakaz. Zapamiętaj ją raz a dobrze.