would / would like

Would jest jedno dla wszystkich osób i zachowuje się jak każdy czasownik modalny: bez to, bez -s, bez do.

Po would zawsze stoi czasownik w formie podstawowej. I would help.Pomógłbym. Nie would to help, nie would helped, nie would helps. Osoba niczego nie zmienia: he wouldon by, we wouldmy byśmy, they wouldoni by.

W mowie would prawie zawsze skraca się do 'd: I'd, you'd, she'd, we'd, they'd. Pełne I would usłyszysz głównie wtedy, gdy ktoś chce to słowo podkreślić.

To samo 'd bywa też skrótem od had. Rozpoznasz je po tym, co stoi dalej: po would forma podstawowa, po had trzecia forma. I'd go.Poszedłbym. kontra I'd already left.Już wyszedłem.

Krótka odpowiedź powtarza would: Would you help me? Yes, I would.Pomógłbyś mi? Tak. W krótkiej odpowiedzi twierdzącej nie skracasz. Yes, I would, nigdy Yes, I'd.

Would like to „chciałbym”. Najprzydatniejsze dwa słowa w sklepie, w restauracji i w mailu.

I want i I'd like znaczą to samo, różnią się tonem. I want a coffee rzucone przy ladzie brzmi jak żądanie. I'd like a coffee, please.Poproszę kawę. brzmi jak dorosły klient. Gdy o coś prosisz, sięgaj po would like.

I rzecz, która wraca bez przerwy: I like to nie skrót od I'd like. I like coffee.Lubię kawę. mówi o twoim guście. I'd like a coffee.Poproszę kawę. mówi o tym, czego chcesz teraz. Ta mała 'd zmienia całe zdanie, a w szybkiej mowie najłatwiej ją zgubić.

Po would like stoi albo rzecz, albo to i czasownik. I'd like to book a table.Chciałbym zarezerwować stolik. Nie would like book, nie would like booking. Po samym would nie ma to, ale po would like jest, dokładnie tak jak po want to.

„Chciałbym, żebyś…” nie ma po angielsku żadnego „że”. I'd like you to stay.Chciałbym, żebyś został. Najpierw osoba, potem to i czasownik. I would like that you stay to polskie zdanie w angielskich słowach.

Would you like…? to propozycja. Would you like some tea?Napijesz się herbaty? Pytasz, czy ktoś chce, i to teraz. Do you like…? pyta o gust. Do you like tea?Lubisz herbatę? Zapytany tak gość opowie ci, co sądzi o herbacie, ale herbaty nie dostanie.

Odpowiadasz krótko: Yes, please.Tak, poproszę. albo No, thank you.Nie, dziękuję. Na zaproszenie Would you like to come?Przyjdziesz? najnaturalniej brzmi I'd love to!Chętnie!

Would like ma dwóch kuzynów, tak samo grzecznych: I'd love (bardzo chętnie) i I'd prefer (wolałbym). I'd love a cup of tea.Z przyjemnością napiję się herbaty. I'd prefer to stay at home.Wolałbym zostać w domu. Działają tak samo: rzecz albo to i czasownik.

Would you…? to prośba, którą od razu słychać jako uprzejmą. Would you close the window, please?Zamknąłbyś okno?

Po would you mind zawsze stoi czasownik z -ing. Would you mind waiting a moment?Mógłby pan chwilę poczekać? Nie would you mind to wait. Dosłownie pytasz: „miałbyś coś przeciwko czekaniu?”.

I stąd pułapka w odpowiedzi. Skoro pytanie brzmi „masz coś przeciwko?”, to zgoda brzmi nie: No, not at all.Ależ skąd, proszę bardzo. Of course not.Oczywiście, że nie. Yes znaczyłoby tu odmowę, dlatego prawie nikt tak nie odpowiada. Odmawia się raczej wymówką: Sorry, I'm in a hurry.Przepraszam, spieszę się.

Uwaga na ton. Wypowiedziane ostro Would you stop talking?Możesz przestać gadać? to już nie prośba, tylko upomnienie. Słowa grzeczne, intonacja nie.

Gdzie would stoi obok can i could? Can you…? jest najbardziej bezpośrednie, Could you…? i Would you…? są grzeczne i pasują prawie wszędzie. Całą drabinkę uprzejmości opisuje strona could.

Nie każde would potrzebuje if. Często warunek zostaje w głowie, a w zdaniu zostaje sam skutek.

That would be great.To byłoby super. Gdyby się udało. I'd never do that.Nigdy bym tego nie zrobił. Gdybym był na jego miejscu. It would be nice to see you.Miło byłoby cię zobaczyć. Warunek każdy dopowie sobie sam, więc nikt go nie wypowiada.

Tak samo w pytaniach o wyobraźnię: What would you do?Co byś zrobił? Where would you like to live?Gdzie chciałbyś mieszkać?

I wouldn't… to grzeczna rada. I wouldn't eat that.Nie jadłbym tego. Znaczy „na twoim miejscu bym tego nie robił”, tylko bez mówienia „na twoim miejscu”.

Will mówi o tym, co się stanie. Would o tym, co by się stało. I'll help you.Pomogę ci. to obietnica. I'd help you.Pomógłbym ci. to obietnica z gwiazdką: jest jakieś „ale”, nawet jeśli nie padło. Gdy coś naprawdę planujesz albo obiecujesz, would zostaw w spokoju.

I zasada, którą znasz z trybów warunkowych: would stoi w części ze skutkiem, nigdy po if. If I had more time, I would read more.Gdybym miał więcej czasu, czytałbym więcej. Polskie „gdybym” podpowiada If I would have, ale po if idzie zwykły czas przeszły. Całe gdybanie z if opisują strony trybów warunkowych.

Would spotkasz też we wspomnieniach. When I was a kid, we would play outside every evening.Kiedy byłem dzieckiem, co wieczór bawiliśmy się na dworze. To nie gdybanie, tylko dawny zwyczaj. Opisuje go osobna strona.