Przymiotniki

Angielski przymiotnik jest prostszy od polskiego o wszystko, co polski przymiotnik potrafi. Ma jedną formę i nigdy jej nie zmienia.

Dwa miejsca, w których stoi.

Przed rzeczownikiem albo po to be — trzeciej możliwości nie ma. Polski pozwala powiedzieć „dom duży” i wszyscy zrozumieją; angielskie a house big nie znaczy nic. Przymiotnik idzie przed rzeczownikiem i to jest sztywne.

Po to be przymiotnik zostaje sam i nie potrzebuje żadnego rzeczownika: My house is big. Nie My house is a big.

Jedna forma — bez liczby, bez rodzaju, bez przypadka.

Big zostaje big niezależnie od wszystkiego. Nie ma bigs houses, nie ma osobnej formy dla kobiety, mężczyzny i stołu. Polski przymiotnik odmienia się przez siedem przypadków, trzy rodzaje i dwie liczby — angielski nie robi nic z tego.

To jest ta rzadka sytuacja, w której angielski jest po prostu łatwiejszy. Jedyne, co trzeba zrobić, to przestać dokładać końcówki, które ręka dokłada odruchowo.

Gdy przymiotników jest kilka.

Kolejność nie jest dowolna: opinia → rozmiar → wiek → kolor. Najpierw to, co myślisz, potem to, co widać, na końcu kolor. A nice big old red car brzmi normalnie, a red old big nice car brzmi jak zdanie ułożone przez maszynę.

Nie ucz się tego na pamięć. W prawdziwym zdaniu prawie nigdy nie użyjesz więcej niż dwóch, a przy dwóch wystarczy jedna zasada: opinia idzie przed faktem. A beautiful old house, nie an old beautiful house.

Przedimek dobiera się do przymiotnika, nie do rzeczownika.

Gdy wstawiasz przymiotnik, to on staje się pierwszym słowem po przedimku — więc to jego dźwięk decyduje. A car, ale an old car. I odwrotnie: an apple, ale a green apple. Reguła się nie zmieniła, zmieniło się słowo, którego słuchasz.

Very, quite, too — trzy słówka, które go wzmacniają.

Very i quite tylko podkręcają: The flat is very small.Mieszkanie jest bardzo małe. The film was quite good.Film był całkiem dobry. Ale too znaczy coś zupełnie innego — za bardzo, bardziej niż trzeba: The flat is too small.Mieszkanie jest za małe.

Różnica jest praktyczna, nie gramatyczna. Very small to opis. Too small to decyzja: nie kupuję, nie biorę, nie zmieszczę się. Polskie „bardzo” i „za” rozdzielają to tak samo — trzymaj się tej pary, a nie pomylisz się nigdy.

Jedyna zmiana, jaką zna: stopniowanie.

Przymiotnik zmienia formę tylko w jednej sytuacji: gdy porównujesz. Big → bigger → the biggest. To osobny temat i ma własną stronę.

Od jednego czasownika powstają DWA przymiotniki i mylą się nawzajem od pierwszej lekcji do ostatniej. Reguła jest jedna i nigdy nie ma wyjątku.

-ing opisuje to, co wywołuje uczucie. -ed opisuje tego, kto je czuje. Rzecz jest boring, człowiek jest bored.

Zwróć uwagę, że w każdym wierszu obie formy siedzą w jednym zdaniu. Nie ma tu niczego do wyboru — film i widz to dwie różne rzeczy i dostają dwa różne słowa.

Dlaczego to jest ważniejsze, niż wygląda. I am boring.Jestem nudny. to poprawne angielskie zdanie, tylko znaczy coś zupełnie innego, niż chciałeś powiedzieć. Jeśli się nudzisz, mówisz I am bored.Nudzę się. Jedna litera decyduje, czy narzekasz na wieczór, czy na siebie.

Pytanie kontrolne. Kto tu na kogo działa? Jeśli TO działa na ciebie — -ing. Jeśli TY to czujesz — -ed. The lesson was interesting.Lekcja była ciekawa. kontra I was interested.Byłem zainteresowany.

Ta sama para działa przy dziesiątkach innych słów: surprising / surprised, shocking / shocked, confusing / confused, frightening / frightened. Nauczysz się jednej reguły, dostajesz je wszystkie za darmo.

Po polsku wystarczy przypadek: „zainteresowany piłką”, „pełen mebli”, „zły na mnie”. Angielski przypadków nie ma, więc tę robotę wykonuje przyimek — i za każdym razem jest inny.

Przyimka nie da się wyprowadzić z logiki. Uczysz się go RAZEM z przymiotnikiem, jak jednego słowa: nie good, tylko good at. Nie interested, tylko interested in.

Ten sam przymiotnik, dwa przyimki, dwa znaczenia. You were very kind to me.Byłeś dla mnie bardzo życzliwy. opisuje człowieka. It was kind of you to come.To było miłe z twojej strony, że przyszedłeś. ocenia jego czyn. Tak samo dzieli się angry: with idzie do człowieka, about do sprawy.

Po przyimku czasownik zawsze dostaje -ing. I'm interested in joining the club.Jestem zainteresowany dołączeniem do klubu. Nie interested in to join — po przyimku bezokolicznik nie wchodzi. Ta sama zasada rządzi fed up with waiting i good at cooking.

Będę to powtarzał: full OF, ale crowded WITH. Nic tego nie tłumaczy, obie znaczą „pełen czegoś”. Dlatego nie ucz się listy przyimków — ucz się par.